• Verbeelding in Steen

    Van september tot april kan de bezoeker rondom de Cultuurtoren buiten in de tuin tijdloos dromen bij de fascinerende beelden van Ludovicus van Eijnatte. Dankzij de stenen objecten die uw verbeelding laten spreken, kunt u op zoek gaan naar datgene wat achter de tastbare wereld verborgen ligt. 

    De plaats waar Ludovicus zijn meeste kunstobjecten vervaardigt, doet denken aan een open plek in een bos, die iets magisch en tegelijkertijd sereens heeft, met bomen, bosschages en kronkelende paadjes. Maar dan, hier en daar soms bijna verscholen tussen het groen, rijzen beelden op als waren ze er altijd al. Verderop bevindt zich het atelier waar Ludovicus werkt om de eeuwenoude stenen tot leven te brengen, die vanuit allerlei verre windstreken naar het Ginneken worden vervoerd. Het liefst werkt Ludovicus met arduin, zegt hij, liever dan met bijvoorbeeld marmer. Ook met albast werkt hij graag, maar het is niet weersbestendig. Hij maakt ze wel voor binnen, waar ze het licht intens vangen; we bewonderen de schoonheid, de sensitiviteit. Het is alles eenvoud, maar toch ervaart de bezoeker hier én in het woonhuis verderop in het Ginneken warmte en schoonheid én de gastvrijheid van de man die zonder enige terughoudendheid spreekt. 

  • Buitenexpositie
    Datum: September 2020 - April 2021
    Entree: gratis
  • Een contente mens

    Wie met Ludovicus in gesprek gaat, ontmoet een ‘contente mens’, zoals de Brabander dat placht en een enkeling nog pleegt te zeggen. Geen getourmenteerde ziel, deze kunstenaar, maar een man die met bezieling én kracht werkt, die beelden laat ontstaan zonder vooropgezet plan. Zeven dagen in de week is hij bezig, zomer en winter, lente en herfst, liefst en dus vrijwel altijd buiten. 

    Maar nu is hij vooral gastheer, biedt hij zijn bezoekers de - onuitgesproken - gelegenheid om te kijken, te bewonderen en zich te verwonderen, om op ontdekkingstocht te zijn. Zo zien we gespreide vleugels die je kunnen omarmen of wachters die je beschermen tegen naderend onheil. Ja, zo kun je de verbinding tussen hemel en aarde ervaren. Het kan de evenwichtige uitstraling zijn van beelden die je kunnen raken. Wie bereid is zijn blik onbevangen naar binnen te richten en daarmee open te staan voor wat hij ervaart, kan van harte in dialoog gaan met een beeld. Niets hoeft benoemd te worden, maar omdat we nu eenmaal mensen zijn van onze tijd, spreken we uit wat we menen te zien, te ervaren. En dat mag ook. 

    Een stap dichter bij jezelf

    Een kunstwerk zet je innerlijk in beweging, een stap dichter bij jezelf, zo ziet Ludovicus dat. Hijzelf maakt meestal fietstochten langs de rivier de Mark, waar rust en harmonie heerst en het is daar waar hij zijn beelden bedenkt en uitvoert. In een ver verleden studeerde hij architectuur, vormgeving en tuinarchitectuur, wat ook wel in zijn werken is terug te zien. Maar de essentie is dat wat de steen hem biedt: “Ik mag blij zijn dat zich die in mij aandient. Soms kijk ik met respect naar mijn werk, dan weet ik dat het werk los is van mijzelf. Het zijn momenten die zich op meditatief niveau afspelen.”

    “Je kunt wat ik doe niet alleen, hoewel ik het heerlijk vind om alleen te werken, een groeiproces door te maken. Maar ik heb ook andere mensen nodig; je maakt immers samen met anderen deel uit van een geheel en dus komt er het punt waarop je je verbeelding op de ander kunt overdragen. Daarbij gaat het er niet om dat die snapt wat ik overdraag, want snappen, dat doe je met je hoofd. Daar zit geen ziel in. Nee, het beeld moet juist vrij zijn van míjn emotie.”

    In 1989 nam Ludovicus een rigoureus besluit. Hij was weliswaar beeldhouwer, maar door de verplichtingen in een meer bedrijfsmatige omgeving had hij de rust en het geduld niet. “Als ik verder wilde in het vrije werk, dan moest ik ervoor gaan”, vertelt hij. “Ik kon voortborduren op mijn kennis van vormgeving en architectuur, had ooit met glas en hout geëxperimenteerd.” Toch was het vooral steen, de oeroude, al miljoenen jaren levende materie, waarmee hij zich meer verbonden voelde. Het was een grote stap, want het is keihard werken, discipline, volharden, erin geloven en lef hebben. “Kunst moet het stempel krijgen van de maker, zodat mensen je werken herkennen. Dat is noodzakelijk, uiteindelijk moet ik er ook van kunnen leven.” 

    Boek

    Eind 2020 brengt Ludovicus in eigen beheer een thematisch ingedeeld boek uit met zijn kunstwerken, van tekst voorzien door Cor Laming en Ludovicus.  Zo voor de vuist weg noemt Ludovicus enkele van de thema’s: poortwachters, tempels en kathedralen, bronnen, schalen, water, licht in de natuur, architectuur en penningen. Het belooft een prachtig boekwerk te worden in beperkte oplage. Volg Ludovicus op zijn site: https://ludovicusvaneijnatte.nl/index.php/nl/intro

     

    Dimph Vos, de Cultuurtoren Honsoirde, 31 juli 2020